Neler "Çevre Dostu" Olarak Sayılır? Güneydoğu Asya ve Avrupa

Neden "Çevre Dostu" Sabit Bir Etiket Değildir?

Hanoi'deki tüm paketleme kurallarına uymayan bir kağıt bardak, Münih'te rafa düştüğü anda yanıltıcı olarak işaretlenebiliyor. Bu bir çelişki değil; iki bölge "çevre dostu" tanımlarını tamamen farklı başlangıç ​​noktalarından oluşturduğunda düzenleme bu şekilde işliyor. Biri terimi bir tanımı olarak ele alır Bir malzemenin ömrünün sonunda fiziksel olarak ne yaptığı diğeri bunu basılmadan önce kanıtlanması gereken yasal bir iddia olarak ele alıyor.

Her iki pazarda da ambalaj tedarik eden herhangi bir marka için bu boşluk, pazarlama metninin önerdiğinden daha önemlidir. Üretimin çoğunun gerçekleştiği yer Güneydoğu Asya'dır; Avrupa, uyumluluk çıtasının en yüksek olduğu yerdir. Her iki tarafı da anlamak isteğe bağlı değildir; bu, ölçeklenen bir tedarikçi ilişkisi ile gümrüklerde veya uyumluluk incelemesinde sıkışıp kalan bir tedarikçi ilişkisi arasındaki farktır.

Güneydoğu Asya'nın Patchwork'ü: Vietnam, Tayland, Endonezya

Güneydoğu Asya'nın tek bir paketleme standardı yoktur; farklı hızlarda hareket eden birkaç tane vardır. Vietnam'ın Genişletilmiş Üretici Sorumluluğu kuralları, 08/2022/ND-CP Kararnamesi kapsamında 1 Ocak 2024'te yürürlüğe girdi ve yılda 30 milyar VND'den fazla kazanan üreticilerin (ve 20 milyar VND'nin üzerinde ithalatçıların) ya piyasaya sundukları ambalajın belirli bir kısmını geri dönüştürmesini ya da Vietnam Çevre Koruma Fonu'na ödeme yapmasını gerektiriyor. Ambalaj için zorunlu geri dönüşüm oranları şu anda malzeme türüne bağlı olarak kabaca %10 ila %22 arasında değişmektedir ve bu uygulamayı daha da sıkılaştırmak için yeni birleştirilmiş kararname taslağı hazırlanmaktadır.

Tayland farklı bir rota izliyor. onun Plastik Atık Yönetimi Ulusal Yol Haritası köpüklü gıda kapları ve tek kullanımlık plastik bardaklar 2022'de zaten yasaklanmış durumda ve mevcut 2023-2027 aşaması, hedeflenen plastik atıkların %100'ünün 2027 yılına kadar geri dönüştürülmesi yönünde çalışıyor. Resmi bir EPR yapısı getirmesi beklenen Sürdürülebilir Ambalaj Yasası hâlâ taslak aşamasında. Endonezya, Malezya ve Filipinler'in her biri kendi EPR programlarını ayrı zaman çizelgelerinde uygulamaya koyuyor; bu da bir hükümeti tatmin eden bir paketleme spesifikasyonunun komşusunu otomatik olarak tatmin etmeyeceği anlamına geliyor.

Pratik sonuç: Bu bölgedeki "çevre dostu", bir pazarlama iddiasından ziyade, tek bir bölgesel kural kitabı yerine, ülkeden ülkeye tanımlanan hareketli bir uyumluluk hedefidir.

Güneydoğu Asyalı Alıcıların Aslında Neye Yanıt Verdiği

Düzenleme resmin yalnızca yarısıdır; tüketici davranışı da tanımı aynı derecede şekillendirir. Bölgesel araştırmalar, Asya-Pasifik tüketicilerinin büyük çoğunluğunun (genellikle %86 civarında) sürdürülebilir ambalajlamaya değer verdiklerini söylediğini ortaya çıkardı. Ancak satın alma davranışı fiyata daha duyarlı bir hikaye anlatıyor: Bölgedeki alıcılar birinci sınıf eko-sertifikalar yerine "3 R"yi (azaltma, değiştirme, geri dönüştürme) ödüllendirme eğiliminde ve çoğu, kendi yararlarına göre daha yeşil ambalaj için fazladan ödeme yapmak istemiyor.

Bu kombinasyon, markaları manşetteki sürdürülebilirlik iddiaları yerine pratik, maliyet açısından nötr değişikliklere doğru itiyor: daha hafif kaplar, plastik yerine fiber bazlı kapaklar, ayrıştırılması daha kolay ambalajlar. Bir üretici için bu, Güneydoğu Asya'da "çevre dostu" olmanın genellikle yalnızca sertifika rozetleriyle değil, malzeme verimliliği ve belgelenmiş uyumlulukla en iyi şekilde kanıtlandığı anlamına gelir.

Kısaca Avrupa: Doğrulama Öncelikli Bir Standart

Avrupa ters yönden başlıyor. AB, sürdürülebilirlik beklentilerini kademeli olarak oluşturmak yerine, ambalaj iddialarının yapılmadan önce kanıtlarla desteklenmesini şart koşuyor. Ayrıntılarını ele aldık AB'nin Ambalaj ve Ambalaj Atıkları Yönetmeliği ve belirsiz "çevre dostu" ifadelerin neden uyumluluk riski olarak değerlendirildiği Başka bir yerde ayrıntılı olarak ele alacağım - kısacası, doğrulanmamış bir sürdürülebilirlik iddiası, zararsız bir pazarlama yerine potansiyel olarak yanıltıcı bir pazarlama olarak değerlendiriliyor.

Bu, Her İki Bölgeden de Kaynak Sağlayan Markalar İçin Ne Anlama Geliyor?

Bunların hiçbiri markaların iki ayrı paketleme stratejisine ihtiyaç duyduğu anlamına gelmiyor. Bu, ambalajın arkasındaki tedarik zincirinin aynı anda iki farklı incelemeye tabi tutulması gerektiği anlamına geliyor: Güneydoğu Asya'nın değişen, ülkeye özgü kuralları ve Avrupa'nın belgelenmiş kanıt talebi.

Uygulamada bu, bir ürün gönderilmeden çok önce alınan kaynak bulma kararlarına bağlıdır: izlenebilir fiber FSC, EUDR ve PEFC gibi sertifikalar ve gerçekte üretildikleri yere uygun malzemeler — bölgeden temin edilen ve işlenen bambu hamuru hem Güneydoğu Asya'nın maliyet baskılarına hem de Avrupa'nın fiber izlenebilirlik beklentilerine aynı anda cevap veren bir malzemenin örneğidir. "Çevre dostu" ifadesini tek bir küresel onay kutusu olarak ele alan markalar, bir pazarda ya da diğerinde yakalanma eğilimindedir. Dayananlar, sevkiyat durdurulduktan sonra uyumluluğu yenilemek yerine, her iki cephede de uyumluluğu baştan belgeleyebilen tedarikçilerle çalışıyor.